----- Original Message ----- 
From: susanne richter 
To: woefkesranch.com 
Sent: Monday, February 05, 2007 6:21 PM
Subject: Akeela de husky



Heyla! 
Herkennen jullie me nog? Onlangs belden er mensen vanuit Genk of ze nog mochten langskomen om mij te ‘bewonderen’. Een meisje, genaamd Susanne, wie nu ook mijn baasje is, kwam samen met haar ouders nog na de openingsuren binnengehaast. Het was liefde op het eerste gezicht en op mijn lief gezichtje werd dadelijk de naam Akeela geplaatst. Sinds die dag heb ik dus een nieuw tehuis gevonden in Genk.(Op de foto hierboven was ik al 3.5 maand oud.)
   Deze foto werd genomen 1 dag nadien ik er was aangekomen. Het witte kussen was mijn ‘speelplaats’ en ik veroverde onmiddellijk de blauwe belgacom muts en een teddybeertje, waarvan ik al zijn bolletjes eruit gebeten heb.   
Natuurlijk ben ik niet zo klein gebleven en al evenmin zo lief. Men streken kwamen rap en ik denk dat mijn baasje er niet altijd even gelukkig mee was. 
  
 
Ik beet op alles wat er maar tussen mijn tanden kwam. En de bloempotten, zoals eentje ervan op de foto, heb ik ook één voor één allemaal uitgegraven. Stiekem vond ik het heel leuk, maar het gegrommel daarna niet zo zeer. Mijn baasje werd vooral boos toen ik het alsmaar opnieuw probeerde. Schoenen kapotbijten en alles van de livingtafel afgooien was ook een leuke bezigheid even zoals de trappen stiekem oplopen, de kleine malteser als dweildoek gebruiken, de handdoeken uit de badkamer halen en verscheuren en met het ondergoed van men baasje gaan lopen. Maar ik leerde snel en besefte al vlug dat dit niet zo verder kon. Men baasje leerde me vlug dat ik me ook op andere manieren heel goed kon amuseren. 
 
  
Tot een goede 1.5 maand geleden was mijn lievelings-slaapplaatsje aan het grote venster. Daar had ik altijd mooi uitzicht op de reusachtige tuin waar ik in kan hollen en tollen. 
  

 
Maar ik heb mijn plaatsje ook een tijdje moeten delen. Toen ik op een dag weer lekker lag te slapen aan het raam werd ik ineens wakker van allemaal rare geluidjes. Ik draaide me om en zag dat er ineens een grote meneer stond. Wat stond die daar toch maar te doen? 
Maar het duurde niet lang en ik besefte dat het de lieve kerstman was. 
  

Nu, bijna 5 maandjes oud, ben ik al een hele flinke meid geworden en luister ik al heel goed. Ik kan zitten als men baasje het vraagt, ik wandel rustig aan de leiband, ik geef high-five, MAAR ik durf nu en dan toch nog eens een schoen of een kledingsstuk te pikken. Hihi. 

 
Voila dat was het dan. Nu weten jullie dat het mij hier goed gaat. 
Allé kzal nog eens héél eventjes voor jullie poseren en dan ben ik er vandoor. 
  

 
Daaaaaaaag!!!!